Bouwe de Jong

BRON: Volkskrant

Peter Klashorst: Drugs, drank, seks, allemaal overbodige onzin. Doe het niet

Hij zuipt, hij neukt en hij schildert. Hoewel zijn werken niet veel meer opbrengen. En dat gedoe met die vrouwen, ach, dat is ook wel zo'n beetje gedaan. Nu is er een autobiografie. 'Ik zeg het nog maar een keer: don't try this at home.'

Peter Klashorst: 'Een paar dagen geleden werd ik 's ochtends wakker in Kenia terwijl er iemand met mijn iPad op mijn hoofd stond te timmeren. Een of ander meisje van wie  ik me niet kon herinneren dat ik die ooit in mijn leven had gezien. Enorme pijn aan m'n ondergebit, nog steeds trouwens. Daarna vond ik een tientje, dus ik dacht: zal ik gaan eten of drinken? Ik ben gaan zuipen, maar ik had niks gegeten. Nou, en toen kwam ik een paar vrienden tegen, die me ook weer drank gaven...'

Waarom stond dat meisje met een iPad op je hoofd te timmeren?
'Ze was woedend. Ze zei dat ze een kind van me had. Ik kende haar wel, realiseerde ik me toen ik eenmaal wakker was. Ik zei: hoe oud is dat kind dan? Een maand, zei ze, maar ik had in mei voor het eerst seks met haar gehad, dus dat kon helemaal niet. Zij wilde dat ik een vaderschapstest zou doen. Ik heb een enorme kater, zei ik, en dan moet ik van jou een vaderschapstest doen voor een kind dat niet van mij kan zijn? Het was natuurlijk een totaal onzinverhaal. Het rare is dat het toch overtuigend klonk.'

Klashorst (54) was een weekje in ­Kenia met zijn uitgever, Mai Spijkers van Prometheus. 'Beetje zeilen, beetje vissen. Heel lekker. Ik ben eergisteren teruggekomen, tenminste, geloof ik. Mai heeft me meegenomen, want ik ben volkomen blut. Ik had 14 cent voor die hele week.'

Morgen verschijnt, bij Prometheus, Kunstkannibaal, volgens de uitgever 'een tumultueuze coming-of-age­roman', 'een onverbiddelijke non-seller'en een 'must-read'. Maar vooral schreef Klashorst  een autobiografisch verslag van de laatste tien jaar uit zijn leven. Tien jaar waarin hij woonde in Cambodja, Kenia, Senegal, Thailand en Nederland, waarin hij (minstens) vier kinderen bij (minstens) vier vrouwen verwekte, in een Afrikaanse cel zat vanwege zijn schilderijen van naakte vrouwen en al zijn geld er doorheen joeg. En nu is hij dus blut. 

Klashorst: 'Ik ben niet bezig met materie. Als ik in Afrika kom met 10 duizend euro, zorg ik dat het zo snel mogelijk op is. Ik geef alles weg en dan ben ik weer net zoals zij - dat is heerlijk. Bevrijdend.'

Klinkt nobel.
'Nee, hoor. Het is vervelend als mensen je de hele tijd om geld vragen, vooral als je het in je zak hebt zitten. Dan kun je het beter weggeven. Dat gedoe met geld, ik word er kotsziek van. Waarom moet iemand schoolgeld betalen? Als ik geld heb, geef ik een paar van die papiertjes en dan kan zo'n kind naar school. Voor mij hebben die papiertjes geen waarde.'

Maar je moet wel je rekeningen betalen.
'Ja, dat moment ontstaat soms. Maar ik heb hier al tien maanden geen elektriciteit betaald. Dat het licht nog werkt, is een totaal raadsel.'

In je boek klaag je dat je schilderijen voor 50 euro per stuk moet verkopen.
'Als jij een beter idee hebt, moet je het zeggen. Soms zegt iemand: ik wil honderd schilderijen voor 5.000 euro. Vaak criminelen. Witwashandel. Voor honderd schilderijen is 5.000 euro weinig, maar als je in Kenia zit waar mensen 100 euro per maand verdienen, is 5.000 euro een astronomisch bedrag. Dus dan ga ik het toch doen, wetend: dit is waanzin. Ik heb wel eens tweehondervijftig schilderijen in een week gemaakt. Ik raakte in een soort trance. Helemaal leeglopen, alsof je naar het toilet gaat. Waanzin.'

Ben je ook zo te werk gegaan met dit boek?
'Eigenlijk wel. Het waarom en het hoe vergat ik, ik schreef gewoon alles op. Ik had 800 pagina's. Daar is nu de helft van over.'

Schreef je dit boek om geld te verdienen?
'Absoluut niet. Het maken van mijn kunst, en überhaupt mijn hele leven, speelt zich af buiten het geldcircuit. Daarom betaal ik de elektriciteit ook niet. Ik doe er niet aan mee.'

En boodschappen doen?
'Ik doe bijna nooit boodschappen.'

Wat als je honger hebt?
'Dan ga ik bij vrienden langs. Wat is jouw adres?' (Lacht.) 'Ik ben een soort bedelmonnik, zoals je die in Thailand hebt. In Bangkok ging het een tijdje geleden heel slecht. Alles was ik kwijt, ik sliep buiten op een bankje. Een meisje dat ik ken van vroeger, uit de tijd dat ik geld had en heel vrijgevig was, nam me mee. Zo woonde ik ineens bij vier hoeren in een achterbuurt. Ik identificeer me ook met de bedelende kinderen in Cambodja. Laatst liep daar zo'n kind op straat, een jochie van 8. Ik zei: ik geef je te vreten, kom maar bij me aan tafel zitten. Uiteindelijk had ik niet genoeg geld om de rekening te betalen. Het jongetje zei: o, dan betaal ik wel. Had-ie zó'n pak geld bij zich.'